دشت هایی چه فراخ 

کوه هایی چه بلند 

در گلستانه چه بوی علفی می آمد؟

 
من دراین آبادی پی چیزی می گشتم

پی خوابی شاید

پی نوری ‚ ریگی ‚ لبخندی

 پشت تبریزی ها

 غفلت پکی بود که صدایم می زد

پای نی زاری ماندم باد می آمد گوش دادم

چه کسی با من حرف می زد ؟

 سوسماری لغزید

 راه افتادم

یونجه زاری سر راه

 بعد جالیز خیار ‚ بوته های گل رنگ

 و فراموشی خاک

لب آبی

گیوه ها را کندم و نشستم پاها در آب

من چه سبزم امروز

 و چه اندازه تنم هوشیار است

نکند اندوهی ‚ سر رسد از پس کوه

 چه کسی پشت درختان است ؟

هیچ می چرد گاوی در کرد

ظهر تابستان است

سایه ها می دانند که چه تابستانی است

 سایه هایی بی لک

 گوشه ای روشن و پاک

کودکان احساس! جای بازی اینجاست

زندگی خالی نیست

 مهربانی هست سیب هست ایمان هست

آری تا شقایق هست زندگی باید کرد

در دل من چیزی است مثل یک بیشه نور مثل خواب دم صبح

و چنان بی تابم که دلم می خواهد

بدوم تاته دشت بروم تا سر کوه

دورها آوایی است که مرا می خواند

( سهراب سپهری )!

برگشتم، با همة آنچه داشتم برگشتم.خسته از همة بي‌تفاوتي‌ها خسته از همة لج‌بازي‌هاي كودكانه خسته از با خود بودن؛ خسته از با تو نبودن. دلتنگي‌هايم شكل تو شده است خوابهايم بوي تو را مي‌دهد دستم شبيه دست‌هايت شده راستي دستهايمان چه شكلي بود؟ بال بال مي‌زدم كه برگردم، پرپر مي‌شدم كه ببيني ام همة زندگي خلاصه شده بود در رسيدن و حالا كه برگشته‌ام آيا مرا مي‌بيني ؟ آيا مرا نقاشي مي‌كني؟ آيا برايم باز هم مي‌خواني؟ برگشته‌ام با همة آنچه داشته‌ام نگو نمي‌شناسي‌ام، من شبيه ديروز توأم و تو حالا شبيه ديروز من بيا تو ديروزي باش و بگذار من امروزي باشم

نگاه كن! خيلي … خیلی نگاهم کن.

فرزاد حسنی

چند ماهی بود قلم با دستانم قهر کرده بود و من با همه ، باهمه این سختی ها برگشتم.