هر بار که میخوانمت انگار حس نزدیک شدن به تو دوباره منو به یاد خاطراتی که یاد آورشان من و تو و خورشید و  زمین ، در دریایی از احساس و الطاف و مهربانیت بود میرساند . انگار شبنم و بنفشه باغچه حیاتمان با وجودت رنگ و بوی خوش زیستن راتجربه میکند . هر بار که به بهانه ای تو از من دوری حلقه ای از اشک هایی که پاک و بی اختیار از یاد تو جلوی دیدم و میگرفتن با پلک زدن سرازیر میشوند ، هر کدام به یاد خاطراتمان .

هزاران بار بودی و هستی ، بی منت!

ولی انگار این بار حرف های تا سحر من با تو به دست باد سپرده شده .

انگار باز من بچگی کردم و صدایم که بلند تر از حس دوری تو هست شنیده نمیشود . تورو به خورشید و زمین و بنفشه و شبنم قسم میدهم : باز هم مثل همیشه دستمو بگیر که بدجوری تو تاریکی گم شدم

                        و خواستن و نبودنت بهانه ی بغضی بود که سرتاسر وجودمو گرفته .           

من هنوز در انتظار کمکم. . .

تا اطلاع ثانوی غم و گریه . . .