جوان . . .

توصیه ای مفید در ماه مبارک رمضان :

smfm — Mon, 07 Sep 2009 10:44:59 GMT

بعضی ها سعی میکنند بیشتر به مهمانی بروند تا کسی را دعوت کنند و یا در خانه خود افطار کنند. این جور افراد فرصت را غنیمت شمرده و انگار تا وقتی که دکمه لباسشان از شدت فشار پرتاب نشده از خوردن دست بر نمیدارند و تا نترکند ول کن معامله نیستند. شاید فکر میکنند میزبان از چند روز پیش تدارک دیده و حیف است غذا بماند ناراحت میشود. و اگر بر فرض محال غذا اضافی آمد سحریشان را فراموش نمیکنند. هنگام میل کردن از نگاه کردن و تعارف کردن به دیگران به شدت اجتناب میکنند و با چنان سرعتی خوردنی ها را می بلعند که خدایی نکرده عقب نیفتند. از قدیم الایام گفته اند پرخوری باعث تعطیلی مخ میشود بنابراین این جور افراد اگر با خوردن همه ی غذا ها بازهم جا داشته باشند امکان دارد سفره، بشقاب ها یا حتی صاحب خانه را هم نوش جان بفرمایند. تا جایی که امکان دارد لباس گشاد میپوشند که بعد از افطار و شام درزهای لباسشان باز نشود و مایه آبروریزی نباشند.

همه ی اینها را شرح دادم تا بگویم این جوری نه ...

فقط تو . . .

smfm — Thu, 06 Aug 2009 10:16:18 GMT

امشب می خوام رو آسمون

عکس چشاتو بکشم

اگه نگامم نکنی

ناز نگاتو بکشم

ای کاش بدونی چشاتو

به صد تا دنیا نمیدم

یه موج گیسوی تورو

به صد تا دریا نمیدم

به آرزوهام میرسم

وقتی که تو پیشم باشی.

همه را میشنوم

میبینم

من به این جمله نمی اندیشم

به تو می اندیشم

ای سراپا همه خوبی

تک و تنها به تو می اندیشم

همه وقت

همه جا

من به هر حال که باشم به تو می اندیشم

تو بدان این را ، تنها تو بدان

تو بیا

تو بمان تنها با من ، تو بمان

جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب

من فدای تو به جای همه گلها تو بخند

اینک این من که به پای تو درافتادم باز

ریسمانی کن از آن موی دراز تو بگیر

تو ببند . . .

کاش می دیدم چیست

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاری است

آه وقتی تو لبخند نگاهت را

می تابانی

بال مژگان بلندت را می خوابانی

آه وقتی که تو چشمانت

آن جام لبالب از جاندارو را

سوی این تشنه جان سوخته میگردانی

موج موسیقی عشق

از دلم میگذرد . . .

در گلستانه

smfm — Mon, 25 May 2009 07:42:18 GMT

یاراحم العبرات . . .

دشت هایی چه فراخ

کوه هایی چه بلند

در گلستانه چه بوی علفی می آمد؟

من دراین آبادی پی چیزی می گشتم

پی خوابی شاید

پی نوری ‚ ریگی ‚ لبخندی

پشت تبریزی ها

غفلت پکی بود که صدایم می زد

پای نی زاری ماندم باد می آمد گوش دادم

چه کسی با من حرف می زد ؟

سوسماری لغزید

راه افتادم

یونجه زاری سر راه

بعد جالیز خیار ‚ بوته های گل رنگ

و فراموشی خاک

لب آبی

گیوه ها را کندم و نشستم پاها در آب

من چه سبزم امروز

و چه اندازه تنم هوشیار است

نکند اندوهی ‚ سر رسد از پس کوه

چه کسی پشت درختان است ؟

هیچ می چرد گاوی در کرد

ظهر تابستان است

سایه ها می دانند که چه تابستانی است

سایه هایی بی لک

گوشه ای روشن و پاک

کودکان احساس! جای بازی اینجاست

زندگی خالی نیست

مهربانی هست سیب هست ایمان هست

آری تا شقایق هست زندگی باید کرد

در دل من چیزی است مثل یک بیشه نور مثل خواب دم صبح

و چنان بی تابم که دلم می خواهد

بدوم تاته دشت بروم تا سر کوه

دورها آوایی است که مرا می خواند

( سهراب سپهری )!

برگشتم. . .

smfm — Sun, 01 Mar 2009 11:41:18 GMT

یاراحم العبرات

برگشتم، با همة آنچه داشتم برگشتم.خسته از همة بي‌تفاوتي‌ها خسته از همة لج‌بازي‌هاي كودكانه خسته از با خود بودن؛ خسته از با تو نبودن. دلتنگي‌هايم شكل تو شده است خوابهايم بوي تو را مي‌دهد دستم شبيه دست‌هايت شده راستي دستهايمان چه شكلي بود؟ بال بال مي‌زدم كه برگردم، پرپر مي‌شدم كه ببيني ام همة زندگي خلاصه شده بود در رسيدن و حالا كه برگشته‌ام آيا مرا مي‌بيني ؟ آيا مرا نقاشي مي‌كني؟ آيا برايم باز هم مي‌خواني؟ برگشته‌ام با همة آنچه داشته‌ام نگو نمي‌شناسي‌ام، من شبيه ديروز توأم و تو حالا شبيه ديروز من بيا تو ديروزي باش و بگذار من امروزي باشم

نگاه كن! خيلي … خیلی نگاهم کن.

فرزاد حسنی

چند ماهی بود قلم با دستانم قهر کرده بود و من با همه ، باهمه این سختی ها برگشتم.

ما. . .

smfm — Tue, 13 Jan 2009 09:54:18 GMT

یاراحم العبرات

1 2 3

چه لحظه ها و چه ساعت ها و روز ها و هفته هایی پی در پی باهم بودیم. به یاری هم لحظه هایی برای خودمون خلق کردیم که از با هم بودن ما خورشید و آسمان چهره های همدیگر را پوشاندند.

چه قدر سخت بود و چه شیرین. انگار سختیاش به شیرینی عسل و شیرینیش با سختی انتظار به دست اومد.

چقدر سعی کردیم رنگ هایی متفاوت از رنگین کمان خاطره باشیم , خواستیم تکراری نباشیم و باهم باشیم.

چقدر دل دل کردیم که بشه ولی . . .

با هم قنوت بستیم که با هم باشیم . سجده کردیم، قسم خوردیم ...

و امروز به روزی رسیدیم که سال روز پیوستن به همدیگه است و دلمون می خواد که دوستیمونو بابقیه جشن بگیریم.

تو کیستی؟

smfm — Thu, 27 Nov 2008 17:32:18 GMT

یا راحم العبرات . . .

تو همان آشنای غریب امروز و غریب آشنای فرداهای منی . تو همان قاب عکس سکوت امروز لبهای من و همان دفترچه ی خاطرات اشک های پنهان فرداهایی .

تو فقط یک اتفاقی . اتفاقی به کوتاهی یکبار تپیدن قلب تنهای من و به بلندی هزاران شب یلدای چشمان بیدارم تا سحر .

و من کدامین اشتباهم در این عالم تنهایی و تاریکی های پر اشتباه ؟

و اینک قدم بر میدارم به سوی فرداهایی که آشنا بودن را در صفحاتی از یک دفترچه ی قدیمی یادآوری می کند. به سمت همان فرداهایی که در آن شب ها دیگر به بلندی شب تا سحر بیدار ماندن ها و چشم ها دیگر به وسعت آسمانی پر از ابرهای تنهایی های شب های من نیست .

من باز هم می روم تا در کنار تنهایی های خودم تنها باشم . و تو می شوی غریبه ای آشنا در صفحه ی دیگری از خاطراتم .

تنهایی . . .

smfm — Sat, 25 Oct 2008 16:20:18 GMT

یا راحم العبرات

با یادت آغاز می کنم . . .

یاریم کن تا در نهایت هم با یادت به پایان برم . . .

باز هم مثل همیشه صاف و ساده و عاشق ، به دیدارت آمده ام . . . از من روی مگردان . . .

باز هم مثل همیشه بدون هیچ ادعا و منتی از تو خواهشی دارم . . . تنهایم مگذار . . .

آخر این عاشق تنها که دستانش پر از خواهش در آغوش کشیدن توست . . .

آخر این بنده ی بی کس که قلبش لحظه لحظه می تپد و برای لحظه ی دیدارت لحظه شماری می کند . . .

به غیر از تو . . . چه کسی را دارد ؟؟؟!!!

آخر این درد بزرگ را به که گویم جز تو ، خدایا . .

که تنها تو خدای منی . . . ؟؟؟!!!

خداوندا . . . تنهایم مگذار که تنهای تنهای شده ام . . .

تنهایم مگذار که تنهایی تنهای تنها شده است با من . . . !

خدای بزرگم . . . !

خدای مهربانم . . . !

تو مرا با تنهایی تنهای تنها مگذار . . . !

یاریم کن تا با تو لحظه هایم را تنها شوم . . .

نه با تنهایی خویش . . . !

با یادت آغاز کردم و با یاریت ، با یادت هم به پایان می برم . . .

دوستت دارم . . .

شادی...

smfm — Mon, 29 Sep 2008 12:11:41 GMT

یا راحم العبرات

و این بار دوری من از تو و حرف هایی که به دست باد سپرده شده بودند. . . . . .

نه ، این بار مثل همیشه ساده و بی ادعا و بی منت. . . . . . . .

نه، این بار تو.... تو ، دوباره رنگ شادی و لبخند را نشانم دادی !

من باز هم گریه میکنم ، نه به خاطر اینکه فراموشم کردی ، به خاطر بزرگ بودن تو و خاطره ی این بار و بخشیدنت.

باز مثل همیشه دقیقا درست موقعی که ناامید میشوم ، میای و رودخانه زندگیم جریان پیدامیکند.

و دوباره درست پشت صفحه قبلی که به رنگ غم بود کاغذی بی خط و سفیدی باز شد که نوشته شده بود

سرآغاز شادی.....

حالا بار دیگر نفس از دل آغاز میکنم

و این بار میخواهم این طور تمام کنم:

تو بزرگ بخشنده ای ، مهربانم. . . . بی تو هیچم . . .

بهانه. . .

smfm — Wed, 24 Sep 2008 17:59:18 GMT

یا راحم العبرات

هر بار که میخوانمت انگار حس نزدیک شدن به تو دوباره منو به یاد خاطراتی که یاد آورشان من و تو و خورشید و زمین ، در دریایی از احساس و الطاف و مهربانیت بود میرساند . انگار شبنم و بنفشه باغچه حیاتمان با وجودت رنگ و بوی خوش زیستن راتجربه میکند . هر بار که به بهانه ای تو از من دوری حلقه ای از اشک هایی که پاک و بی اختیار از یاد تو جلوی دیدم و میگرفتن با پلک زدن سرازیر میشوند ، هر کدام به یاد خاطراتمان .

هزاران بار بودی و هستی ، بی منت!

ولی انگار این بار حرف های تا سحر من با تو به دست باد سپرده شده .

انگار باز من بچگی کردم و صدایم که بلند تر از حس دوری تو هست شنیده نمیشود . تورو به خورشید و زمین و بنفشه و شبنم قسم میدهم : باز هم مثل همیشه دستمو بگیر که بدجوری تو تاریکی گم شدم

و خواستن و نبودنت بهانه ی بغضی بود که سرتاسر وجودمو گرفته .

من هنوز در انتظار کمکم. . .

تا اطلاع ثانوی غم و گریه . . .

بی بهانه مینویسم . . .

smfm — Fri, 19 Sep 2008 23:35:18 GMT

یا راحم العبرات

آخه. . .

قدر این شبهای قدرو بدونیم .....

استفاده نکنیم میره تا سال دیگه. . .